Historia Ogrodu

Historia powstania Rodzinnych Ogrodów Działkowych „Radość” w Złotym Stoku.

Ogród nasz powstał z inicjatywy związkowców z Zakładów Górniczo-Chemicznych w Złotym Stoku i przeznaczony był dla pracowników. 15 kwietnia 1970 roku. Dyrekcja tego zakładu zatrudniającego wówczas 570 pracowników rozpoczęła starania o teren pod jego budowę.

Planowano go zbudować na gruntach rolnych ciągnących się po zachodniej stronie drogi do Kamieńca, od osiedla domków jednorodzinnych przy ul. Radosnej, do Kolonii Żeromskiego. Grunty te stanowiły dzierżawę wieczystą Zakładów Górniczo-Chemicznych. Podzielone na działki zostały oddane do uprawy pracownikom zakładu, którzy najczęściej sadzili na nich ziemniaki.

Wszystkie formalności związane z przejęciem tego terenu i uzyskaniem pozwolenia na budowę ogrodów prowadził Dział Inwestycyjny Zakładów. Pod koniec 1970 teren przyszłych ogrodów został ogrodzony siatką stalową zawieszoną na betonowych słupkach. Zgodnie z planem, zagospodarowania ogrodów, opracowanym przez architekta mgr A. Broczkowską teren ten podzielony został na dwa pola, które były rozdzielone drogą prowadzącą do dawnej cegielni (dziś ul. Ogrodowa). Pole nr 1 leżące bliżej centrum miasta miało powierzchnię 4,021 ha, a pole nr 2 4,673 ha. Łącznie na obu polach wytyczono 162 działki o powierzchni około 500 m2 każda oraz teren pod plac zabaw i budowę świetlicy (na polu nr 1).

W maju i czerwcu Dział Administracyjny Zakładów przekazał działki, wytyczone na zaoranym gruncie 45 działkowcom. 42 z nich otrzymało działki na polu nr 1, a 3 na polu nr 2.
17 czerwca na Walnym Zgromadzeniu działkowcy wybrali pierwszy Zarząd Ogrodów w składzie:
Przewodniczący: Stefan Samburski
Z-ca przewodniczącego: Stanisław Bania
Sekretarz: Stanisław Motyka
Skarbnik: Wiesław Młynarczyk

Jan Charlęża, Wiesław Młynarczyk, Stefan Samburski (1985 r.)

Zagospodarowanie ogrodów rozpoczęto od niwelacji terenu pola nr 1 spychaczem i budowy na nim alei. Z pasa gruntów przemieszczano spychaczem warstwę urodzajnej gleby na sąsiadujące z nim działki, a powstałe koryto przyszłej alei zasypywano kamieniem i tzw. posypką przywożoną z miejscowego kamieniołomu. Brzegi alejek odgradzano od działek betonowymi krawężnikami. Miedzy nimi umieszczano metalowe słupki, do których działkowicze mocowali metalową siatkę.
Działkowicze posadzili na swoich działkach w tym pierwszym roku: 125 jabłoni, 44 grusze, 80 śliw, 60 wiśni, 440 porzeczek i 130 agrestów, a kilku z nich (A. Kapilora, F. Salachna, W. Młynarczyk, M. Pietraszko i K. Bialik) zbudowało pierwsze altany. Wykopano też na działkach kilka studni.
Na drugim Walnym Zgromadzeniu, 23 marca 1972 roku, wybrano już nie tylko nowy Zarząd Ogrodów ale też Komisje: Rewizyjną, Rozjemczą i Problemowo-Gospodarczą. Przewodniczącym Zarządu został wybrany ponownie Stefan Samburski. Piastował on to stanowisko nieprzerwanie przez 30 lat (do 2001 roku). Rozstrzygnięto też konkurs na nazwę ogrodu. Najwięcej głosów otrzymała nazwa: Pracowniczy Ogród Działkowy „Radość” w Złotym Stoku. Obowiązywała ona do wejścia w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, kiedy zmieniono ją na Rodzinny Ogród Działkowy „Radość”.

Prace związane z zagospodarowaniem ogrodów toczyły się prawie wyłącznie na Polu nr1, bo nie było chętnych na działki na Polu nr 2, a nawet Ci, którzy w pierwszym okresie działki przyjęli to wkrótce z nich rezygnowali. W efekcie Zarząd zmuszony był pole to obsiewać żytem na przemian z gryką. Rozwiązanie tego problemu pojawiło się w 1979 roku kiedy miasto, poszukując terenu na budowę nowego osiedla domów jednorodzinnych (szeregowce) zaproponowało „Polifarbowi” zamianę Pola nr 2 na działki leżące za zachodnią granicą POD „Radość”. Już w 1980 roku Zarząd ogrodów przydzielił na pozyskanym w ten sposób gruncie zwanym Polem Zachodnim pierwsze działki. Zgodnie z planem zagospodarowania można na nim było utworzyć 100 nowych działek. Prace nad zagospodarowaniem pola Zachodniego zakończone zostały w 1990 roku, kiedy dokończono jego ogradzanie i wykonano na nim sieć elektryczną.

W połowie 1972 roku rozpoczęto budowę „Domu Działkowca”. Zaczęto jeszcze bez pozwolenia na budowę od budowy fundamentów, pod murowane pomieszczenia gospodarcze przykryte betonowym stropem. Na nim zmontowano, z drewnianych elementów, pawilon handlowy typu Namysłów (o powierzchni 200 m² i kubaturze 912 m³ ), zakupiony przez Zakłady. Do powstałej tak świetlicy dobudowano jeszcze z cegły: szatnię, sanitariaty, kuchnię i biura zarządu. Przy budowie pracowali wszyscy działkowicze. Ukończono ją połowie 1974 roku i uroczyście otwarto 20 lipca. Nowy obiekt jest intensywnie "eksploatowany". Co roku Zarząd organizował w nim szkolenia i zabawy: w marcu z okazji Dnia Kobiet, w sierpniu dożynki, Sylwestra, a 22 lipca organizowano wystawę kwiatów połączona z konkursem na najładniejszy bukiet.

Świetlica była ponadto udostępniana szkołom i organizacjom społecznym w mieście na organizację zabaw i spotkań. Do dziś salę wynajmuje się odpłatnie na wesela, obozy sportowe, konferencje i zimowiska. Zarząd kupił w tym celu w 1978 roku 50 tapczanów z kompletem pościeli, w 1984 roku postanowił dobudować do świetlicy piętrowy obiekt hotelowy, a nad kuchnią pomieszczenia biurowe (bo istniejące już przeznaczono na rozbudowę kuchni), a także zwiększyć wysokość świetlicy z 3 do 5 m. Roboty te zakończono dopiero w 1988 roku. W 1989 roku po raz pierwszy w nowym obiekcie hotelowym zorganizowano kolonie letnie dla dzieci.

Na terenie obok „Domu działkowca” w 1973 roku urządza się plac zabaw dla dzieci. Prace rozpoczęte w 1973 roku kończą się w 1976 roku. Dzięki pracy działkowców powstał największy i najlepiej wyposażony w mieście plac zabaw dla dzieci. Jeszcze dzisiaj ze zbudowanych przed prawie 30 laty urządzeń korzystają dzieci z całego miasta.

Kolejnym problemem, którego rozwiązania podjął się Zarząd było skanalizowanie ogrodu i zaopatrzenie działek w wodę. Ogród przecinał rów odwaniający ul. 3-go Maja wpadający do potoku Świda leżącego na granicy pola nr 1.
W rowie ułożono już w 1971 roku rury kanalizacyjne o średnicy 500 mm i przysypano je ziemią.
Potok Świda stanowiący zachodnią granicę pola nr 1, skanalizowano w 1979 roku kiedy zapadła decyzja o poszerzeniu ogrodu o tereny leżące za tą granicą. Ułożono w nim rury kamionkowe o średnicy 500 mm na długości 160 m. Do obu kanałów odprowadzono wody deszczowe wpadające do wpustów zainstalowanych w alejach i rur drenażowych. W efekcie odwodniono teren całego ogrodu.
Do „Domu Działkowca” doprowadzono wodę pitną z sieci miejskiej, której w latach suchych pojawiały się niedobory i nie można z niej czerpać wody do podlewania upraw. Działkowicze próbowali ten problem rozwiązać kopiąc studnie. Wykopano ich w sumie do końca 1974 roku 19. Płytko bo już na głębokości 3 – 4 m pojawiała się w nich woda ale w okresach suchych było jej za mało. Za to w okresach mokrych odwadniały one skutecznie działki.
Kiedy w 1975 roku Zakłady Górniczo-Chemiczne „Polifarb” (poprzednio ZGChem) doprowadziły wodę przemysłową do zakładu z ujęcia zbudowanego w Sztolni Gertrudy (należącej obecnie do „Kopalni Złota”) ich Dyrekcja zezwoliła na podłączenie do niej ogrodów działkowych. Zarząd doprowadził ją do wszystkich działek na Polu nr.1 i do 3 na Polu nr 2. Kiedy w 1982 roku doprowadzono wodę do działek na Polu Zachodnim, powstał problem ze spadkiem ciśnienia wody w całej sieci i czasowych jej niedoborów. Rozwiązano go budując na tym Polu, w 1989 roku, staw z pompownią i umieszczonym na niej stalowym zbiornikiem pełniącym rolę wieży ciśnień.

W 1975 roku rozpoczęto budowę na Polu nr 1 sieci elektrycznej. W następnym roku zaświeciły się lampy umieszczone na wszystkich alejach i wokół „Domu Działkowca”. Sieć elektryczna wykonana została w taki sposób, że powstała możliwość doprowadzenia z niej energii do każdej działki. W tym celu działkowicz, za zgoda Zarządu mógł wykonać na własny koszt przyłączę zakończone licznikiem elektrycznym. Podobna sieć wykonana została na Polu Zachodnim w 1990 roku.
Pracę działkowców wspomagał w dużym stopniu ich macierzysty zakład pracy finansowo przekazując dotacje i niektóre materiały, a także zezwalając na korzystanie z zakładowego sprzętu (spychacz, samochody ciężarowe do przewozu kamienia, maszyny budowlane itp.). W „czynie społecznym” pracowali terenie ogrodów pracownicy oddziałów produkcyjnych i pomocniczych w czasie ich postoju. Najwięcej z Oddziału Przeróbki Mechanicznej (kierowanego przez Stefana Samburskiego) i Oddziału Pigmentów (kierowanego przez Stanisława Banię).
Finansowo pomagały Ogrodom także Związki Zawodowe i Wojewódzki Zarządu POD przyznając dotacje i nagrody.

Ogrody Działkowe „Radość” zawdzięczają swoje osiągnięcia tym, którzy nimi mądrze z dużym zaangażowaniem, poświęcając swój wolny czas zarządzali.
Przez prawie 30 lat kierował nimi Stefan Samburski, a pomagali mu w tym:
Stanisław Bania
Kazimierz Wantoła
Mieczysław Pietraszko
Jan Charlęża
Franciszek Salachna
Zygmunt Borowiec
Zofia Leszczuk
Boleslaw Motyka
Józef Torzecki
Kazimierz Morawski

W 2001 roku z powodu ciężkiej choroby Stefana Samburskiego jego obowiązki przejął Mieczysław Szłapa.
Na Walnym zgromadzeniu w dniu 19 maja 2001 tegoż roku został on wybrany Przewodniczącym Zarządu i pełnił obowiązki do 15 kwietnia 2016 r.

W 2015 r. utworzono stowarzyszenie ROD Radość i przejęto ogród od PZD.

Podczas Walnego zebrania 15 kwietnia 2016 r. z funkcji prezesa stowarzyszenia zrezygnował Mieczysław Szłapa.

Nowym prezesem stowarzyszenia wybrano Teresę Hencel.